sebep
isimse·bep/se.ˈbep/
Kelimeyi anlamak için
sebep, Türkçede bir isimdir. Temel anlamı: “bir şeyin olmasına veya belli bir hâlde bulunmasına yol açan şey, neden”. 13 deyim ya da atasözünde geçer.
Bu özet, maddedeki tanımlardan otomatik derlenmiştir.
Anlamları
- 1.
bir şeyin olmasına veya belli bir hâlde bulunmasına yol açan şey, neden
- Her medeniyet çöküş sebeplerini kendi içinde taşır.
Dil bilgisi notu
- sebep, iki heceli (se·bep) bir isimdir.
- Arapça kökenli bir kelimedir.
- Ünlüyle başlayan bir ek aldığında sondaki “p” ünsüzü “b” olur: sebebi, sebebe.
- Son hecesindeki ünlü ince olduğu için ince ünlülü ekler alır: sebepler.
- Sözlükte bu maddeye bağlı 13 deyim ve 8 birleşik ya da türemiş sözcük bulunur.
Köken
Osmanlı Türkçesi سبب sözcüğünden devralındı, Arapça سَبَب (sebeb) sözcüğünden.
Hâl ve iyelik çekimi
Göster
| Hâl | Tekil | Çoğul |
|---|---|---|
| Yalın | sebep | sebepler |
| Belirtme | sebebi | sebepleri |
| Yönelme | sebebe | sebeplere |
| Bulunma | sebepte | sebeplerde |
| Ayrılma | sebepten | sebeplerden |
| İlgi | sebebin | sebeplerin |
| Kişi | Tekil | Çoğul |
|---|---|---|
| benim | sebebim | sebeplerim |
| senin | sebebin | sebeplerin |
| onun | sebebi | sebepleri |
| bizim | sebebimiz | sebeplerimiz |
| sizin | sebebiniz | sebepleriniz |
| onların | sebebi | sebepleri |
Deyimler (13)
- ağırlaştırıcı sebep
- hafifletici sebep
- iftihaf sebebi
- mucip sebep
- mücbir sebep
- ona sebep
- sebep bilimi
- sebep bilimsel
- sebep değişkeni
- sebep olma
- sebep-sonuç
- sebep sorumluluğu
- sebeb-i nüzûl
Birleşik ve türemiş sözcükler (8)
müsebbip, sebepçe, sebepçi, sebepçik, sebepken, sebeple, sebepli, sebepsiz
Topluluk yorumları
Yorum yazmak için giriş yapın ya da kayıt olun.
Yorumlar yükleniyor…