son

sıfat/ˈson/

Kelimeyi anlamak için

son, Türkçede bir sıfattır. Temel anlamı: “Şimdiki zamana en yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış, olmuş olan, ilk karşıtı; encam, hatime”. Bunun dışında 5 anlamı daha vardır; anatomi alanlarında da kullanılır. Mecaz anlamda da kullanılır. 16 deyim ya da atasözünde geçer.

Bu özet, maddedeki tanımlardan otomatik derlenmiştir.

1.
Şimdiki zamana en yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış, olmuş olan, ilk karşıtı; encam, hatime.
2.
En arkada bulunan.
3.
Artık ondan ötesi veya başkası olmayan.
- Peygamberimiz son din olan İslamiyet’in temsilcisi olarak ve yine son peygamber sıfatı ile gönderilmiştir.— Ahmet Yaşar Zengin
4.
olanca.
- Son kuvvetiyle: Ya Ali! diye bağırdı.— Memduh Şevket Esendal
5.
isimmecaz
ölüm
6.
isimmecazanatomi
döl eşi

Dil bilgisi notu

son, tek heceli bir sıfattır.
Son hecesindeki ünlü kalın olduğu için kalın ünlülü ekler alır: sonlar.
Sözlükte bu maddeye bağlı 6 anlam, 13 deyim ve 3 atasözü bulunur.

Köken

Osmanlı Türkçesi صوڭ sözcüğünden devralındı, o da *soŋ (“bitiş, sonrası”). Eski Türkçe soydaş (soydaş); Kazakça соң (soñ), Güney Altayca соҥ (soŋ),Özbekçe so'ng, Yakutça онтон (onton) ile soydaştır.

Hâl ve iyelik çekimi

Göster

Hâl çekimi
Hâl	Tekil	Çoğul
Yalın	son	sonlar
Belirtme	sonu	sonları
Yönelme	sona	sonlara
Bulunma	sonda	sonlarda
Ayrılma	sondan	sonlardan
İlgi	sonun	sonların

İyelik ekleriyle
Kişi	Tekil	Çoğul
benim	sonum	sonlarım
senin	sonun	sonların
onun	sonu	sonları
bizim	sonumuz	sonlarımız
sizin	sonunuz	sonlarınız
onların	sonu	sonları

Deyimler (13)

sona ermek
sona kalan dona kalır
son bulmak
son kozunu oynamak
son kartını oynamak
son noktayı koymak
son pişmanlık fayda vermez
son pişmanlık fayda etmez
sonu gelmek
sonu gelmemek
sonunu almak
sonunu getirememek
son vermek

Atasözleri (3)

Topluluk yorumları

Yorum yazmak için giriş yapın ya da kayıt olun.

Yorumlar yükleniyor…