Dumanlıdır Aladağ'ın Alanı

Şiir, Aladağ’ın doğasını ve çevresindeki yaşamı hayranlıkla anlatır. İlk dörtlükte dağın dumanlı alanı, sarı çiçekleri, pınarı ve çimenleri anılır; yiğitlerin ve güzellerin varlığı bu manzaraya insan sıcaklığı katar. “Dilberleri hep de böyle ola mı” dizesindeki “hep”, verilen sözlük tanımındaki gibi bütününü, hiçbirini dışarıda bırakmamayı anlatır. Soru biçimindeki söyleyiş, güzellik karşısındaki şaşkınlığı ve hayranlığı güçlendirir.

İkinci dörtlükte pınar, çimen ve ırmak çevresindeki güzellikler öne çıkar. “Istar” halı ve kilim dokunan tezgâhtır; “ıstar görmüş yağlık” sözü, şiirde dokumaya ilişkin bir ayrıntı olarak yer alır. “Kızlarında bir başkaca ağlık var” dizesindeki “başkaca” ise sözlükte belirtildiği üzere “ayrıca” anlamındadır. Böylece dağın yalnızca doğası değil, orada yaşayan insanların özellikleri de şiirin övgüsüne katılır.

Üçüncü dörtlükte koç yiğitlerin cirit oynaması ve geyiklerin yaylım etmesi, dağ çevresindeki canlılığı gösterir. Toprağa ve ırmağa yayılan koku imgesi, anlatıcının bu yeri duyularıyla da algıladığını hissettirir. “Gözüm yaşı” sözü ise bu güzellik karşısında duyulan yoğun duyguyu ve gözyaşını öne çıkarır.

Son dörtlükte anlatıcı, birçok dağı gezdiğini söyler ama bakışını Aladağ’da toplar. “Hak vergisi” ifadesi, güzelliğin Tanrı’dan verilmiş bir armağan olarak görüldüğünü düşündürür. Mor sümbüllü dağa yönelen sesleniş, şiiri sevgi ve hayranlıkla bitirir; dizelerin bütünü Aladağ’ı doğası, insanları ve canlılığıyla değerli bir yer olarak sunar.