Şu karşıdan gelen dilber

Şiirde konuşan kişi, karşıdan gelen dilbere duyduğu ilgiyi ve ondan karşılık bekleyişini dile getirir. Dilberin gelişi, bir selam vermesi ve sevgiliye kavuşma isteği, şiirin temel anlatısını oluşturur. Kişi, arzuladığı yakınlığın gerçekleştiğini söyler; ancak her seferinde bunun geç olduğunu vurgular.

Dörtlüklerde yinelenen “amma neden sonra” sözü, verilen sözlükteki karşılığıyla “ama neden sonra” anlamındadır. Bu tekrar, kavuşmanın ve karşılık görmenin gecikmesini öne çıkarır. Bir selama razı olmak bile konuşan kişinin ne kadar beklediğini gösterir; sevinçle birlikte sitem ve sabırsızlık da duyulur.

Bahçedeki güller ve dalında öten bülbüller, şiire canlı ve güzel bir doğa görünümü kazandırır. Bunların yanında, “Bizi zemmeyleyen diller” dizesi başkalarının sözlerini gündeme getirir. Bu sözlerin zamanla etkisini yitireceği düşüncesi, şiirdeki bekleyişin ve gönül bağının önüne geçemeyeceklerini düşündürür. Sevgilinin yüzü, gözü ve izini bulma ifadeleri de ona yönelen dikkati ve arayışı belirginleştirir.

Son dörtlükte konuşan kişi, sevgilinin nazından yakındığını ve kendi niyazının bir gün geçeceğini söyler. Böylece şiir, karşılık bulma umudunu korurken gecikmenin yarattığı özlem ve sitemi de taşır. Her kıtanın sonunda tekrarlanan geç kalma duygusu, bütün dizeleri birbirine bağlar.