Standart Türkçe
Yazı ve konuşma dilinde ortak olarak kullanılan, herkesçe bilinen temel söz varlığı.
2.390 madde · “M” harfi
- müneccimbaşıisimSaray müneccimlerinin başı olan kimse.
- müneccimlikisimastroloji
- münekkitlikisimEleştirmenlik, eleştirmecilik
- münfekkisimSökülmüş, ayrılan. İnfikâk eden. Ayrılmış.çikmiş
- münharifüisim(Harf. den) İnhiraf eden, yoldan çıkmış. Eğilmiş, çarpık. Usulünden çıkmış, sağlam olmayan.
- münhasıranzarf(eskimiş): bilhassa, özellikle, yalnız
- münhattisimAşağı inen, inhitât eden. Alçak. Çukur.
- münkasımisimbölünen
- münkeheisimEvlenme.
- müntahabatisimSeçmeler
- müntahipisimSeçmen
- müntehirisimİntihar eden, kendini öldüren, canına kıyan kimse.
- münşeatisimSanatlı düz yazı veya mektupların toplandığı dergi
- münşeâtisimkaleme alınmış yazılmış şeyler;mektuplar
- müphemlikisimBelirsizlik
- mürisimÇeşitli ağaçlardan elde edilen, özellikle Yakın Doğu'da ilaç yapımında ve parfümeride yararlanılan kokulu, yapışkan bir reçine türü.
- müracaatisimbaşvuru
- müracaatçıisimBaşvurucu
- mürailikisimİkiyüzlülük
- mürdesenkisimKurşun oksit
- mürdümisimMürdüm eriği
- mürebbiisimbir çocuğun eğitim ve bakımıyla görevlendirilmiş erkek
- mürebbiyeisimKendisine bir çocuğun eğitim ve bakımı verilmiş olan kadın.
- mürebbiyelikisimMürebbiye olma durumu
- müreffehenzarfgönençle, sıkıntısız bir biçimde, bolluk içinde
- mürekkeplemeisimMürekkeplemek işi
- mürekkeplemekfiilMürekkep sürmek, mürekkep dökerek veya damlatarak bir yüzeyi lekelemek
- mürekkeplenmeisimMürekkeplenmek işi
- mürekkeplenmekfiilMürekkep sürülmek, dökülmek veya damlatılmak
- mürekkepçiisimMürekkep (I) yapan veya satan kimse