Resim İçin

Beni rahmetle anarsın ya, işitsen, birgün Şu sağır kubbede, haib, sesinin dindiğini! Bu heyulaya da bir kerrecik olsun bak ki, Ebediyyen duyayım kabrime nur indiğini. Resmim İçin Dış yüzüm böyle ağardıkça ağarmakta fakat, Sormayın iç yüzümün rengini! Yüzler karası! Beni kendimde utandırdı, hakikat şimdi, Bana hiç benzemeyen suretimin manzarası! Resmim İçin Toprakta gezen gölgeme toprak çekilince, Günler şu heyulayı da, er geç, silecektir. Rahmetle anılmak, ebediyet budur amma, Sessiz yaşadım, kim beni, nerden bilecektir? Resmim İçin Bir canlı izin varsa şu toprakta, silinmez; Ölsen seni sırtında taşır toprağın altı. Ey gölgeden ümmid-i vefa eyleyen insan; Kaç gün seni hatırlayacaktır şu karaltı.