Komiser Hüsamettin'in Destanı

Guş eden ağlasın zulmü feleği Hangi ferdin olmaz ciğeri suzan? Ne hale uğradı dünya meleği Bıraktı cümlenin kalbine hicran İşiten ihvane bir ibret olsun O insafsız cani Allahtan bulsun Mezarı akreple yılanla dolsun Ruz-ı şeb durmayıp çeksin el'aınan Teehhül hevesi düştü gönlüme Baktırmadıın bir kez aks-i falıma Girdi tiğ-i felek ah ikbalime Yıktı hanümanım eyledi viran Münasip görünce evlendim nagah Bir pak dameni eyledim nikah Feleğin fendine olmadım agah Düğün yapmak için cem oldu ihvan Merdivenköyü'nde içgüvey girdim Dedim şu alemde murada erdim Memuriyetime gidip gelirdim, Dilimden düşmezdi 'Hamdola Yezdan' Teehhülüm ancak bir sene oldu Emr-i Hak dünyaya bir yavrum geldi Sandım ki bu alem bana verildi Hane halkı olduk cümleten şâdân Bir gün karışık bir rüyayla kalktım Hüzn ile ağlayan masuma baktım Düşüne düşüne kılıcım taktım Keder ile oldum yoluma revân O akşam Göztepe'ye geldim oturdum İçimden ne garip hülyalar kurdum Halitle Mustafa oturmuş gördüm Dediler beraber içelim heman İkisi o akşam çok rakı içti Saat bir buçuğu tanı çeyrek geçti Kayınçenı Halit feneri çekti Mustafa kolumda ederek seyran Giderken o hain kolumu büktü Kırıp kolumu bıçağı çekti Saplayıp göbeğim üstüne çöktü Dağladı ciğerim eyledi püryan Dedim: Kusurum ne söyle bileyim Ciğer paremi bir gidip göreyim Yavrumu görüp de öyle öleyim Yeter vurma artık imansız mervan Dinlemedi asla katil sözümü Tekrar bıçakla oydu gözümü Bir anda düşündüm körpe kuzumu Yetiş Halit diye eyledim figan Ah Halit büsbütün beni dağladı Kamayı vurdukça kanım çağladı Ah ü feryadıma gökler ağladı Hasret gidiyorum ağlasın Eftan (çocuğunun adı) Bin üç yüz sekizde vuku-ı kaza Kanun-i sani tam yirmi bir keza Elbet gelecektir o ruz-ı ceza Görülür mahşerde davamız ayan