Feramuş itti hayli dem beni yad itmeden kaldı

Şiirde konuşan kişi, sevdiği tarafından uzun süre hatırlanmamış olmanın hüznünü dile getirir. Sevgilinin, mahzun gönlünü sevince kavuşturmadığını; kendi yıkık gönlünü de onarmadığını söyler. Böylece şiirin temel duygusu özlem, kırgınlık ve karşılıksız kalan aşkın verdiği çaresizliktir.

Gönül, “gam denizi”nde yol alan bir gemi gibi düşünülür; bu geminin maksadına ulaşacağı bir “sahil”, yani kıyı yoktur. Şair, talihinden yardım göremediğini ve sevgilinin bulunduğu yerde hâlini anlatıp feryat edemediğini belirtir. “Ser” sözcüğü “baş” anlamındadır; burada sevgilinin bulunduğu yere ilişkin imgeye katılır. “Zar” ise sözlükte ince perde veya örtüdür; gönlün güçsüz ve incinmiş hâliyle birlikte anılır.

Son bölümde Ani, Kays’ın hâlini bilmesine rağmen aşkın peşinden gitmekle sorgulanır. Kays ve “biçare”, yani çaresiz kişi imgesi, aşk karşısında yönünü bulamayan âşığın durumunu pekiştirir. Şiir genel olarak, sevgiliye duyulan derdin dile getirilemeden sürüp gitmesini anlatır.