Şah-ı Mǝrdan didi şîr-i nǝr bǝnǝm

Şiirde konuşan kişi kendisini “Şah-ı Merdan”, “Heyder” ve “Şîr-i Haqq” adlarıyla anarak yiğitliğini ve gücünü öne çıkarır. Kendini güneşten daha parlak ve cihanda eşi bulunmaz biri olarak tanıtır; düşmanına haddini bilmesini söyler. “Mancılığ ilǝ havaya atılan / Xeybǝri dutub yıqan” dizeleri, onun büyük bir güce sahip olduğu iddiasını ve savaşçı kimliğini vurgular.

Şiirde kalabalık orduları bozguna uğratma, hisarları alma ve hükümdarları korkutma imgeleri öne çıkar. Konuşan kişi, savaşlarının ve başarılarının anlatıldığı defterlerden söz ederek ününü pekiştirir. Genel olarak eser, kendini güçlü ve eşsiz bir kahraman olarak sunan kişinin yiğitlik ve kudret iddiasını dile getirir.

Verilen sözlükte “basıcı”, “bası işi yapan kişi, matbaacı, tabi”; “dünyada” ise “hiçbir zaman, hiçbir biçimde” diye açıklanmıştır. “Didi” için verilen açıklama “dedididi” biçimindedir.