Sözlük dizini
“Y” harfi
183 madde · Yöresel
- yöpürmekfiilTelaşla sağa sola koşmak.
- yöreisimBir bölgenin belli bir yer ve çevresini kapsayan sınırlı bölümü; havali, mahal, civar
- yövmeisim(Düziçi ağzı) yevmiye, gündelik
- yözekisimçok gezen kimse
- yükisimaraba, hayvan vb.nin taşıdığı şeylerin hepsi
- yük kemeriisim(Sivas ağzı) Yatak yorgan konan dolap, yüklük.
- yüklüsıfatYük içeren, yükü olan, mahmul.
- yüklükisimYatak, yorgan, yastık konulan yüksekçe yer; musandıra.
- yükünmekfiilBirinin önünde, saygı göstermek için eğilmek veya yere kapanmak.
- yülgüisimustura
- yülümekfiilvücudun fazla kıllarını ustura ile almak, tıraş etmek
- yüngülsıfatHafif.
- yüralisim(Düziçi ağzı) İnek gibi hayvanların boğazına geçirilen bir eşya, yular.
- yüreği deliksıfatDertli (kimse)
- yüreği dolusıfatKinli, hınçlı (kimse)
- yürülekzarfyürüyerek
- yüvemekfiilTüy değiştirmek
- yüz yavuncususıfat(Sivas ağzı) Yüze gülen
- yüzeğenisim(Çorum ağzı) İyi yüzen.
- yüzgeçisimbalıklarda ve yüzen memelilerde karın ve göğüste çift, sırt, kuyruk ve anüste tek olarak bulunan, hareketi ve dengeyi sağlayan organ
- yüzgüisim(Asmasız)-(Niğde ağzı) ayna
- yüğrükisimCiltte genellikle yüzde oluşan kırmızı renkteki şişlik.
- yıldıraksıfatParıldayıcı, parıldayan
- yımtaisimYumurta
- yıparisimGüzel koku.
- yıppaböcükisim(Ordu ağzı) ateş böceği
- yıpraksıfatYıpranmış, aşınmış, eski
- yırisimezgi, nağme
- yırakisim(Düziçi, Adana ağzı) ırak, uzak
- yırcıisimYır, türkü söyleyen.