Akşam

Şiirde akşam, erguvan renkli bir örtüye; gece ise bu örtüyü çekingenlikle yırtan siyah bir ele benzetilir. Günün yükünü taşıyan gölge ufka doğru ağır ağır ilerler. Gün batımına yakın mavi bulutun yuvaları ateşli bakışlarla süzmesi, yorgun kanatlı uzak bir görüntüyle birlikte akşam manzarasını canlı ve hüzünlü kılar.

Kavalın inleyen sesi ve akşam yelinin taşıdığı ezgi çevreyi doldurur; göldeki dalgalar bu seslerle titreşir. Böylece doğadaki hareketler, şiir kişisinin iç dünyasını da yansıtır. “Akşam, hayâtımın şu sükûnetli hâlidir” dizesiyle akşam, kişinin sakin yaşam döneminin bir karşılığı olur.

Şiirin ana duygusu, dinginliğe karışan hüzün ve geçmişi hatırlamanın yarattığı iç titreşimdir. Şiir kişisi, kederli bir anının bazen kalbinin gölünde dalgalar uyandırdığını söyler. Akşam, göl, rüzgâr ve kaval sesi; bu içsel yalnızlığı ve duygulanmayı görünür kılan imgeler olarak öne çıkar.