Çarşamba Gününde, Çeşme Başında

Şiirde konuşan kişi, çarşamba günü çeşme başında gördüğü güzel bir kadına ilk görüşte tutulur. Kadının “ala gözlü” oluşu ve bakışları anlatılır. “Müjgân” kirpik demektir; kirpiklerin ok gibi tasvir edilmesi, kadının bakışlarının konuşanı derinden etkilediğini gösterir. “Nazlı gamzeleri canıma düştü” sözü de onun gülüşünün konuşanda güçlü bir duygu uyandırdığını anlatır.

İkinci bölümde konuşan, işaretle derdini belli eder; kadın da bunu anlar. Kadının başını sallaması ve gözleriyle gülmesi, aralarında kısa bir yakınlık varmış izlenimi verir. Ancak son bölümde kadın nişanlı olduğunu ve başkasına ait sayıldığını söyler. Bunun üzerine konuşanın “kol kanadım sındı” imgesiyle dile getirdiği kırgınlık ve umutsuzluk öne çıkar.

Şiirin ana duygusu, güzelliğe duyulan aşkın ve kavuşma isteğinin engelle karşılaşmasıdır. “Her ilimden anlarım” sözündeki “her”, benzerlerin tümünü kapsayan anlamıyla kullanılır; fakat konuşanın bu konuda bilgili olması, aşk karşısında çaresiz kalmasını önlemez.