Dağlar (Âşık Elesker)

Şiirde dağlar, bahardan kışa uzanan mevsim değişimleri içinde anlatılır. Baharda süsen, sünbül ve lâlelerle güzelleşir; yazın çiçekleri, çeşmeleri ve balıyla canlılık kazanır. “Lâlezâr” sözlükte lâle yetiştirilen yer, lâle bahçesi demektir. Şiir, dağların bu güzelliğinin yanında sert ve değişken yanını da gösterir: çiskin yağmur yağdırır, dumanla kaplanır; kimi zaman gelip geçeni pişman eder. Sözlükte “çiskin” çiseleyen yağmur, “gâh” ise ara sıra anlamındadır.

Dağların herkes için aynı oluşu şiirin önemli düşüncelerindendir. “Yoksulu, erbabı, şahı, gedanı / Tutmaz birbirinden aralı dağlar” dizeleri, dağların farklı kişileri birbirinden ayırmadığını anlatır. Yazın sunduğu güzellik ve bolluk, sonbahar ve kışın kasvetli görünümüyle karşıtlık kurar. “Çeşmesinden âb-ı hayat car olur” dizesinde çeşme, hayat veren su imgesiyle anılır; verilen sözlükte “car” ilan anlamındadır.

Şiirin son bölümünde dağlar, kimseye boyun eğmeyen, güçlü ve bağımsız bir varlık gibi görünür. Göç eden toplulukların dağlardan uzaklaşması, şairin ayrılık acısını artırır. Elesger kendisini Mecnun’a benzeterek sevgiliden yaralı olduğunu söyler; dert ve feryadını dağların manzarasına yansıtır. Böylece dağlar hem doğanın güzelliğini ve gücünü hem de şairin özlem ve kederini taşıyan bir imgeye dönüşür.