Dönen Dönsün Ben Dönmezem Yolumdan

Şiirin temelinde, anlatıcının hak aşkına bağlı olduğu yoldan dönmeme kararlılığı vardır. “Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan” dizesi her bölümde yinelenerek bu bağlılığı ve direnme iradesini güçlendirir. Anlatıcı; kadıların ve müftülerin fetvası, boynuna kemend geçirilmesi, hançerle öldürülme gibi tehditler karşısında bile kararını değiştirmeyeceğini söyler. Hançer, sözlükte ucu eğri ve sivri bir silah bıçağıdır; burada ölüm tehdidini somutlaştırır.

Anlatıcının “pirim” dediği kişiye bağlılığı, Yediler ve On iki imam göndermeleriyle inanç dünyası içinde anlatılır; sözlükte “pir” yaşlı kimse, “Yediler” ise yedi kişilik bir evliya topluluğudur. Mahşer ve divan imgeleri, herkesin huzura çıkacağı ve kişilerin bilineceği bir son hesap düşüncesini taşır. Divan, verilen tanıma göre yüksek düzeydeki devlet adamlarının kurduğu büyük meclistir; şiirde mahşer sahnesindeki meclis olarak anılır. Son bölümde anlatıcı canını Hakk’a teslim etmeye hazır olduğunu belirterek inançta sebatı öne çıkarır.