Hicrân-ı Müzmin

Şiirde konuşan kişi, güneş batarken pencerede elleri cebinde bekler ve özlediği kişiyi hayal eder. “İntizar” bekleme, “iştiyak” özlemedir; bu sözcükler şiirin merkezindeki kavuşamama duygusunu belirginleştirir. Bekleyiş uzadıkça yıllar geçer, fakat sevilen kişinin bakışı hatırada yeniden canlanır. Şairin “Güneş gurub ediyor...” dizesini tekrarlaması, günün sona erişini ve her akşam tazelenen hüznü öne çıkarır.

Bahar gecesinde rüzgârın nefesinin kesilmesi, dışarıdaki sessizliği anlatırken kişinin içindeki acıyı daha da görünür kılar. “Hulul” gelme, gelip çatma demektir; burada bahar gecesinin gelişinden söz edilir. Son bölümde gece gölgeleriyle birlikte konuşanın umudu da sönüyor gibidir. Yine de umutların tekrar tekrar doğduğunu belirten son sözler, bu bekleyişin ve hayal kırıklığının yinelendiğini düşündürür. Şiirin ana duygusu, sevilen kişiye duyulan özlemle iç içe geçmiş, süreğen bir kederdir.