Kaşkar

Şiirde anlatıcı, gözünün önünde beliren uzak bir dünyaya özlemle bakar. Yeşil göller ve mor ormanlarla çizilen güzel manzara, harap olmuş gülüstanlarla karşıtlık içindedir. “Burada ne oldu?” sorusu, yıkımın ve kaybın ardından yükselen bir ağıt gibidir; hıçkırık da bu acıyı duyurur.

Genç kızların siyah, yanık lalelerle süslenmiş başları yas ve esaretin izlerini taşır. Sisli dağlar ile yere düşmüş türbe taşları, bu dünyanın uğradığı yıkımı görünür kılar. Şairin “Bu virane bir zamanlar ne idi!” sözü, harap olmuş yapının geçmişteki hâline duyulan merakı ve hüznü dile getirir. Sönmemiş kandillerin bulunduğu kapıda ise hâlâ bir umut beklemektedir.

Son bölümde anlatıcı, geçmişin hatırasına seslenerek Burga Han’a “Ruhun mudur inleyen?” diye sorar. Şiirin ana duygusu, yıkılmış bir dünyaya duyulan özlem ve kederdir; geçmişin izleri, bugün hâlâ süren bir yas ve umutla birlikte anlatılır.