O Eski Hücreye Benzer Ki

Ziya-yı şemse kapanmış bütün deriçeleri Bir öyle hücreye benzer ki ömrümün kederi. Gubar-ı ye's ü fena sinmiş orda elvana Emel, heves bırakılmış sükut u nisyana. Bütün hadayık-ı histen o toplanan ezhar Uyur mekaabir-i minada bi-ümid-i bahar. Bu penbe gül, bu gül ağır ağır erimiş Üzerlerinde değiştikçe her mükedder kış. Ocak harab ü tehi, lamba kimsesiz, a'ma Bu samt-ı haste eder hüzn ü uzleti ima. Soluk cidara asılmış, durur garik-i melal O çehreler ki uyur gözlerinde eski hayal... O eski hücreye benzer ki ömrümün kederi Çekilmiş ufk-ı teselliye karşı perdeleri...