Ahmet Haşim şiirleri

Akşam Yine Toplandı Derinde

Canan gülüyor eski yerinde / Canan ki gündüzleri gelmez

Ağaç

Gün bitti. Ağaçta neş`e söndü. / Yaprak ateş oldu, kuş da yakut;

Bahçe

Bir Acem bahçesi, bir seccade / Dolduran havzı ateşten bade.

Batan Ayın Kenarında Satırlar

Bir vurulmuş ilâhı andırıyor / Suda teskin-i zahm eden bu kamer,

Başım

“Yakup Kadri’ye” / Bî-haber gövdeme gelmiş konmuş,

Bir Günün Sonunda Arzu

Yorgun gözümün halkalarında / Güller gibi fecr oldu nümâyân,

Bir Yaz Gecesi Hatırası

İşveyle, fısıltıyla, gülüşle / Olmuş şeb-i sevda yine bîhâp;

Bülbül (Ahmet Haşim)

Bir gamlı hazanın seherinde / Israra ne hâcet yine, bülbül!

Gece

Titreyen ellerimle penceremi / Açtım afaki leyle karşı... Yine

Gece Yarısı

Ve ansızın suya etmekle mâh-ı dûr sukut / Miyâh-ı ruhumu andırdı safha-i tâlâb:

Gelmeden Evvel, Geldin, Birlikte

Kalbim / Benim bir ormandı,

Havuz

Akşam yine toplandı derinde... / Cânan gülüyor eski yerinde

Hilâl-i Semen

Daha pek yavru, pek küçükken ben, / Büyük annem tutardı alnımdan.

Karanfil

Yârin dudağından getirilmiş / Bir katre âlevdir bu karanfil,

Karanlık

Aşkın bu karanlık gecesinde / Bülbül yine vahşi müterennim,

Mehtabta Leylekler

Kenâr-ı âba dizilmiş, sükûn ile bekler / Füsûn-ı mâha dalan pür-hayâl leylekler...

Merdiven

Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden / Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak

Mukaddime

Zannetme ki güldür ne de lale, / Ateş doludur, tutma yanarsın

Nehir Üzerinde

Akşam… Sarı bir hasta semâ… Bir gam-ı mechûl… / Sisler gibi tutmuş yine sahilleri eylûl,

O

Bir hasta kadın, Dicle'nin üstünde her akşam / Bir hasta çocuk gezdirerek, çöllere gül-fâm

O Belde

Denizlerden / Esen bu ince hava saçlarınla eğlensin.

O Eski Hücreye Benzer Ki

Ziya-yı şemse kapanmış bütün deriçeleri / Bir öyle hücreye benzer ki ömrümün kederi.

Orman

Su değil, mevsimin havası akan, / Duyduğun yaprağın, dalın sesidir;

Parıltı

Âteş gibi bir nehr akıyordu / Rûhumla o rûhun arasından,

Seher

Ağaçların seherî zirvesinde titreşiyor / Tuyûr-ı fâniye-i âlem-i tahayyül ü hâb.

Sensiz (Ahmet Haşim)

Annemle karanlık geceler bazı çıkardık; / Boşlukta denizler gibi yokluk ve karanlık

Sonbahar

Bir taraf bahçe, bir tarafta dere, / Gel uzan, sevgilim, benimle yere;

Süvari

Şu bakır zirvelerin ardından / Bir süvâri geliyor kan rengi.

Tahattur

Bir Acem bahçesi, bir seccâde, / Dolduran havzı ateşten bâde...

Yarı Yol

Nasıl istersen öyle dinle, bakın: / Dalların zirvesindeyiz ancak

Yollar

Bir lamba hüzniyle / Kısıldı altın ufuklarda akşamın güneşi;

Zulmet

Ey sen / Ki şimdi şüpheli bir şekl-i pür-hayâl oldun

Ölmek

Firâz-ı zirve-i Sinâ-yı kahra yükselerek / Oradan,

Öğle

Yeşil sularda büyük inciden çiçekler açar, / Gümüş böcekler okur âba bir neşîde-i hâb.

Öğleden Sonra

İçer gümüş kıyılardan remîde âhûlar / Ve onların sesi eyler bütün sükûtu harâb,

Şafakta

Dönsek mi bu aşkın şafağından, / Gitsek mi ekâlîm-i leyâle?