O

Bir hasta kadın, Dicle'nin üstünde her akşam Bir hasta çocuk gezdirerek, çöllere gül-fâm Sisler uzanırken o senin doğmanı bekler. Yorgun gibi mühmel duran asude ufuklar Titrer, silinir...Dâmen-i şeb her şeyi saklar, İklim-i hayalâta bakan bir nazar-ı dûr Hüzniyle doğar necm-i sema sâkit ü mahmur; Bir mâilik üstünde yanar gizli ziyalar Leylin bütün ezhârı semalarda açarlar, Leylin bütün ezhârı, bütün ruh-ı ziyası; Bir nefha-yı meçhulenin eşyaya teması, Zulmetlerin esrarını baştan başa sallar, Sen, ah, doğarsın o zaman, mest ü ziyadar... Sahilleri sessiz dolaşan hasta hayale, Bir nûr-ı teselli taşır alnındaki hâle; Hatta o soluk çehreye nûrun dokunurken, Bir buseye benzerdi ki gelmiş ona senden. Nehrin gece, rüya vü serâirle boğulmuş, Ufkunda tahassürler okur gamzede bir kuş. Bir giryeli ses - belki kadın, belki de erkek - Söyler gecenin şi'rine bir aşk, bir ahenk... Nûrun dökülür, sahil erir, karşıki yerler Bir hâb-ı münevverde hep eşkalini gizler; Sîmîn dumanlarda ölür ruh-ı menâzır, Bir ra'şe-i zerrin ta karşıda yer yer Mahmur ışıklar yüzer esrar üzerinde Yorgun sular üstünde kanar bir şeb-i hande... Her lerze, her ahenk bulut, hâb oluyorken, Bir feyz-i umumi-i ziyadar ile birden, Sakin soluyorken gece eşbâh ü avâlim, Yalnız o ziyalarda kalır sakin ü muzlim. Ey mâh cebînin o cebîn-i keder ü gam, Altında o yorgun, o soluk heykel-i mâtem!