Sensiz (Ahmet Haşim)

Annemle karanlık geceler bazı çıkardık; Boşlukta denizler gibi yokluk ve karanlık Sessiz uzatır tâ ebediyyetlere kollar... Guyâ o zaman, bildiğimiz yerdeki yollar Birden silinir, korkulu bir hisle adımlar Tenha gecenin vehm-i muhâlâtını dinler... Yüksekte sema haşr-ı kevâkiple dağılmış, Yoktur o sükûtunda ne rüya, ne nevâziş; Bir sâ'ir-i mechul-i leyâli gibi rüzgâr, Hep sisli temasiyle yanan hislere çarpar. Göklerde ararken o kadın çehreni, ey mâh! Bilsen o çocuk, bilsen o mahluk-u ziyahâh, Zulmette neler hissederek korku duyardı. Guyâ ki hafî bir nefesin nefha-i serdi, Ruhunda bu ferdâ-yı siyah rengi fısıldar. Sakin geceler şefkat olan encüm-ü bîdâr, Titrer o karanlıkların evc-i kederinde, Hüsran ü tahassür gibi matem nazarında; Guyâ ki o dargın geceler ruhu boğardı Her şey bizi bir korkulu rüyayla sarardı. Zulmet ki müebbet, mütehâcim, mütemâdi, Eşkâle verir ayrı birer şekl-i münâdi. Dallar kuru eller gibi mebhut ü duâkâr, Zânuzede dullar gibi hep tûde-i eşçâr... Çılgın dolaşan bâd-ı leyâli ki serâir, Piş ü pey-i seyrinde koşar muzlim ü dâir; En sonda nigah-ı ebediyyet gibi titrer, Tâ ufka asılmış sarı bir lem'a-i muğber... Bir kafile-i ruh-ı kevâkip gibi mahmur, Zulmette çizer Dicle uzun bir reh-i pürnur... Ondan yalnız ruha gelir bir gam-ı mûnis, Yalnız o, karanlıklara rağmen yine pürhis, Yalnız... Bu kamersiz gecenin zîr-i perinde, Bir feyz-i ziya haşrederek âb-ı zerinde, Bir kafile-i ruh-ı kevâkip gibi mahmur, Zulmette çizer Dicle uzun bir reh-i pürnur... Dinlerdik onun şi'rini ben lâl, o hayali. Lâkin ne kadar hüzn ile tev'emdi meâli, Lâkin ne kadar târ idi sensiz o nazarlar! Guyâ, o zaman nurunu, ey mâh-ı mükedder, Eylerdi sema lu'lu-i hüznüyle telafi. Yıldızları göklerden alıp bir yed-i mahfi, Bir bir o donuk gözlerin a'mâkına isâr Eylerdi ve zulmette koşarken yine rüzgâr, Ruhumda benim korku, ölüm, leyle-i târik, Çeşminde onun aks-i kevâkiple dönerdik...