Yollar

Bir lamba hüzniyle Kısıldı altın ufuklarda akşamın güneşi; Söndü göllerde aks-i girye-veşi Gecenin âvdet-i sükuniyle Yollar Ki gider kimsesiz, tehî, ebedi, Yollar Hep birer hatt-ı pür sükut oldu Akşamın sine-i gubârında. Onlar Hangi bir belde-i hayale gider, Böyle sessiz ve kimsesiz şimdi? Meftûr Ve muhterîz yine bir nefha-i hayal esiyor; Bu nefha dalları bîtab ü bîmecal uyutur. Sonra eyler giyâhı nâlende, Sonra âgûş-u ufk içinde ölür... Ey kalb! Seni öldürmesin bir sâye-i şeb, İşte bir dest-i sâhir ü mahfî Sana nûr-ı nücûmu indirdi. Kuruldu işte, mesâfât içinde, lâl-i mesâ Bütün meâbid-i hiss ü meâbid-i hulyâ Bütün meâbid-i mechule-i ümmîd-i beşer... Gurûb içinde bir eşkâl-i bîhudud-ı zehep Zücâc-ı san'at ü fikretle yükselirler hep; Büyük denizlere benzer eteklerinde sükût, Sükût-ı namütenâhi, sükût-ı namahdût, Bir el Derîçelerde bir altın ziya yakıp indi, Aktı âb-ı sükûta yıldızlar Bütün sular zehebî lerzelerle işlendi. Tâ öteden Şimdi zer gözleriyle tâ öteden Gam-ı ervâhı vecde davet eder Bütün meâbid-i mechule-i ümid-i beşer. Bütün meâbid-i vecdin soluk ilaheleri Birer birer iniyor, gözlerinde rüyalar; Dudaklarında ziyâdâr ve muhteriz titrer Akşamın buse-i huzû-eseri. Soluk ve gölgeli simalarında reng-i mesâ Nakşeder bir teheyyüc-i rüya: Biri yorgun sema-yı lâle bakar, Biri bir gölge meşy ü gâşyile Miyâh-ı râkideye samt ü hâb içinde akar; Biri bir erganûn-ı eb'âdı Dinliyor gölgelerde ser-bezemin, Biri altın gözüyle, güya ki, Sana ey kalb-i müphem ü bâkî ´´Gel!´´ diyor. Lakin İniyor İşte leylin zalâm-ı bîdâdı... Yollar Ah ey kimsesiz giden yollar, Yolların ey sükût-ı hüzn-eseri, Bugünün inmeden şeb-i kederi, Meâbid-i emel ü histe sönmeden bu ziya, Ölmeden onların ilaheleri, Ah gitmez mi, kimsesiz, sessiz Yollar, Ah gitmez mi hatt-ı sâkitiniz, Şimdi zer gözleriyle, tâ öteden Tâ öteden Gam-ı ervâhı vecde davet eden Uzak meâbid-i pür-nûr-ı vecd ü rüyaya Ki câbecâ kapıyor bâb-ı vâ'dini sâye.