Tecdîd-i İzdivâç

Evlendiler, seviştiler amma muvakkaten; Sevda sükuta başladı beş hafta geçmeden. Evlendiler, niçin? Bunu bir kız nasıl bilir? Evlenmesiyle maderi olmuştu müftehir; Zevcin de verdi neş'e düğün akrabasına, Lakin dokundu kendi hayal ü havasına. Tahdid idi, onun nazarında, hayatını Bir şahsa hasrediş emel ü irtibatını... Evlendiler, seviştiler amma muvakkaten. Sevda sükuuta başladı beş hafta geçmeden. Endişeden gönülleri hali değildi hiç; Olmuştu bir şita bu gönüllerde mündemiç. Bigane bir kadınla bir erkekti hanede; Dargın bir ihtiram idi cari meyanede; Ba'zan ısındırırsa da nevvare-i heves - Benzer mi aşk-ı halise bir şevk-ı muktebes? - Olmazdı müntefi o bürudet bütün bütün; Gittikçe ya da gelmemeye başladı düğün. Bir şeb getirdi hatime bezm-i muhabbete, Çıktı sabahı tıfl-ı muhabbet seyahate... Birkaç zaman da öyle güzar etti günleri Dönmüştü bir mezara evin gerçek her yeri, Bir yolcunun kudumu idi orda muntazar Gün doğmadan meşime-i şebden neler doğar! Kaç hafta geçti bilmiyorum, bir seher yine Gösterdi zevce oğlunu, hiddetli zevcine: "Bak yavrumuz!" O dem kadının doldu gözleri; Zevcin de hande-riz-i gurur oldu gözleri Pişinde ettiler beşiğin, gark-ı ibtihac Bir buse-i medid ile tecdid-i izdivaç.