Uyan

Baksana kim boynu bükük ağlayan Hakkı hayatındır senin ey Müslüman, Kurtar artik o biçareyi Allah için. Artık ölüm uykularından uyan. Bunca zamandir uyudun kanmadin, Çekmediğin çile kalmadı, uslanmadın. Çiğnediler yurdunu baştan başa. Sen yine bir kerre kimildanmadın. Ninni degil dinledigin velvele, Kükreyerek akmada müstakbele. Bir ebedi sel ki zamandir adi, Haydi katıl sen de o coşkun sele. Karşı durulmaz cereyan sine-çak... Varsa duranlar olur elbet helâk. Dalgalarin anmadan seyrini, Göz göre girdâba nedir inhimak? Dehşeti maziyi getir yadına; Kimse yetişmez yarın imdadina. Merhametin yok diyelim nefsine; Merhamet etmez misin evladina? Ben onu dünyaya getirdim diye Kalkişacaksin demek öldürmeye! Sevk ediyormuş meger insanlari, Hakki-i übüvvet de bu canilige! Dogru mudur ye’s ile olmak tebah? Yok mu gelip gayrete bir intibah? Beklediğin subh-i kıyamet midir? Gün batıyor sen arıyorsun tebah! Gözleri maziye bakan milletin, Ömrü temadisi olur nakbetin. Karşına müstakbeli dikmiş Hüdâ, Görmeye lakin daha yok niyyetin. Ey koca şark! Ey ebedi meskenet! Sen de kımıldanmaya bir niyet et. Korkuyorum, Garbın elinden yarın, Kalmayacak çekmediğin mel’anet. Hakk-ı hayatın daha çiğnenmeden, Kan dökerek almalısın merd isen. Çünkü bugün ortada hak sahibi, Bir kişidir: "Hakkımı vermem!" diyen.