“Bugün tutsaklık acıları içinde inleyen birçok dindaşlarımız vardır. Bunlar için de, kendi ortamlarında bağımsızlıklarını kazanmaları ve tam bir bağımsızlıkla ülkelerinin gönenç ve yükselmesine çaba harcamaları en büyük dileklerimizdendir.”

Atatürk bu sözünde, kendi ülkeleri dışında esaret altında yaşayan ya da bağımsızlığını kazanamamış Müslüman topluluklara ilişkin bir dayanışma ve iyi niyet dileği dile getirir. Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılmasının ardından birçok Müslüman topluluk sömürge yönetimleri altında kalmıştı. Atatürk, Türkiye'nin kendi bağımsızlık mücadelesini kazanmış bir ülke olarak bu toplulukların da özgürlüklerine kavuşmasını temenni eder.

Sözün dikkat çekici yanı, yalnızca dini ortaklık üzerinden değil, aynı zamanda bağımsızlık ve ulusal egemenlik değerleri üzerinden kurulmuş olmasıdır. Atatürk, din kardeşliğini önemsemekle birlikte asıl vurguyu "tam bağımsızlık" kavramına yapar. Ona göre bir toplumun gönenç ve yükselmesi, ancak kendi topraklarında bağımsız bir şekilde kendi kararlarını alabilmesiyle mümkündür.

Bu yaklaşım, Atatürk'ün dış politikadaki genel tutumuyla da örtüşür: Kendi bağımsızlığını kazanmış bir millet, başka milletlerin bağımsızlık mücadelesine saygı duyar ve onların özgürlüğünü içtenlikle ister. Söz aynı zamanda Türkiye'nin yayılmacı değil, bağımsızlıkları destekleyen bir anlayış taşıdığını gösterir.