“Gece sevişmek için yaratılmış olsa da, Ve gündüz çok çabuk dönse de, Yine de başıboş dolaşmayacağız artık Ay ışığında.”

Şiirin kapanış kıtasında Byron, gecenin aşk için ne kadar uygun olduğunu teslim eder, ama yine de artık ay ışığında gezintilere çıkmayacaklarını söyler. Bu, duygusal bir çelişkiyi yansıtır: Cazibe ortadan kalkmamıştır, ama yaşamın koşulları değişmiştir. Gece, aşkın ve özgürlüğün simgesi olarak hâlâ güzeldir; ancak insanın enerjisi aynı değildir.

Byron burada gençlik ile yaşlanma, arzu ile yorgunluk arasındaki ince sınırı işler. Ay ışığının romantik çağrışımı korunur; vazgeçilen şey aşk değil, o aşkı gençliğe özgü bir biçimde yaşama tarzıdır. Şiirin baştan sona taşıdığı hüzün, kaybın keskinliğinden çok, bir dönemin sessizce kapanışından gelir. Bugünün okuru için bu dizeler, geçen zamana rağmen güzelliğin sürdüğünü ama yaşama biçimimizin kaçınılmaz olarak dönüştüğünü hatırlatan sade ve güçlü bir veda niteliği taşır.