Uluborlu manileri

Ayna attım çayıra Aksi düştü bayıra Gökte Hak'kın çattığın Yerde kimler ayıra Evlerinin önü kaya Kayadan bakarlar aya Yârim binmiş geliyor Kuyruğu kınalı taya Garibim yoktur arkam Kanadım yok ki kalkam Sılam geldi aklıma Çıkam yüksekten bakam Karşıdan gelen atlı Altında kilim katlı Anam babam hoş olsun Yar hepsinden tatlı Ay doğar elemim var Gümüşten kalemim var Durun yolcular durun Yare bir selamım var Ekinler orak oldu Yakınlar ırak oldu Gitti yar gelmedi Gönlüme merak oldu Su gelir bendi bilir Güzeller fendi bilir Selam edin yarime Gelmezse kendi bilir Gökte yıldız elli, altmış Kaşların keman çatmış Allah bizi topraktan Seni baldan yaratmış Çiçek açtı yaz geldi Önüme kiraz geldi Yemeğe kıyamadım Bir tabağı az geldi Kıştan önce yaz gelir İlkbahar kiraz gelir Ben seninle başbaşa Bir yıl kalsam az gelir Ağaç kartken bükülmez Kökü büyür sökülmez İyi adam ağzından Kötü bir söz dökülmez Keten gömlek beden dar Beni koyup giden yar Evvel böyle değildin Seni bir öğreten var Gidiyorum işte gör Hayalimi düşte gör Kıymetimi bilmedin Bir zalime düşte gör Karşıda medreseler Yârin geldi deseler Bir kuş kadar canım var Verirdim isteseler Şalgamlık safalıdır Güzeli vefalıdır Yolunda can verirsem Sanmayın pahalıdır Dağlarda çakal olur Ağaçlarda dal olur Ağzında en acı söz Dökülürken bal olur Şu Borlu'nun elması Ağzından alır pası Beni bu hale koydu O yüreği yanası