Âşıklar ölmez

Şiir, aşkı insanın bütün varlığını yönlendiren güçlü bir bağlılık olarak anlatır. İlk dizelerde konuşan kişi Tanrı’ya seslenerek derdine çare bulamadığını söyler; buna rağmen “garip gönlüm aşktan usanmaz” der. Sözlükte âşık, bir kimseye ya da şeye karşı aşırı sevgi ve bağlılık duyan, tutkun kişidir. Şiirde gönül, bu bağlılığın sürdüğü iç dünyanın merkezinde yer alır.

“Âşk pazarıdır bu canlar satılır” sözü, aşkı alışveriş yapılan bir pazar gibi gösteren bir imgedir. Konuşan, canını vermeye hazır olduğunu söyler; ancak bu adanmışlık sıradan bir alışveriş değildir. Cana bağlı kalanın âşık olamayacağı ve canını terk etmeyenin aradığı sevgiliyi bulamayacağı belirtilir. Dünya malını ve ahiret korkusunu “bir pula saymamak”, aşkın yanında bunlara değer vermemek anlamına gelir. Ahiret, sözlükte insanların öldükten sonra dirilip Tanrı’ya hesap vereceğine inanılan öteki dünya olarak tanımlanır. Burada dizeler, âşığın korku ve çıkar hesabını aşan tutumunu öne çıkarır.

Son bölümde âşığın yerinin başkalarınca bilinmediği söylenir. “Yunus öldü diye sela verirler” dizesi bedenin ölümünü anlatırken, “Ölen beden imiş, âşıklar ölmez” sözü asıl vurguyu kurar: beden sona erse de aşk ve âşıklık sürer. Böylece şiir, ölüm karşısında aşkı kalıcı gösterir; can, pazar ve ölüm imgeleri de bu düşünceyi güçlendirir.