Ayetler ile bilinen

Şiir, Hasan ile Hüseyin’i yücelten ve her kıtanın sonunda adlarını tekrarlayarak onların önemini vurgulayan bir övgü şiiridir. “Ayetler ile bilinen” ve “her yerde hazır bulunan” sözleri, anlatıcının onları kutsal ve güçlü bir varlıkla ilişkilendiren bakışını yansıtır. Cennet imgesi de bu yüceltici anlatımın parçasıdır. Şiirin odağı yalnızca kişileri anmak değil, onlara duyulan bağlılığı dile getirmektir.

İkinci kıtada Âşura, Hasan ile Hüseyin’in ruhunu şad etme ve şefaatle birlikte anılır. Verilen sözlükte “bundan”, “bu nedenle” demektir; “şefaat” ise aracılık, af için vesile olmak ve yardım etmek anlamına gelir. Böylece dizeler, bu anma ve bağlılık çerçevesinde onlardan yardım umulduğunu anlatır. Üçüncü kıta Hasan ile Hüseyin’i Muhammed’in torunları olarak anar; “ser” sözcüğünün “baş” anlamı, onları evliyalarla ilgili övgüde öne çıkaran ifadeyi anlamaya yardımcı olur.

Sonraki dizelerde kanlı gömlek, düşman karşısında duruş ve kılıç imgeleri çatışma ve mücadele havası kurar; Yezid adı da bu karşıtlık içinde geçer. Son kıtada şair, dünyanın sonunun viran olacağını söyleyip Kerbelâ’da şehit olan Hasan ile Hüseyin’i yeniden anar. Böylece şiir, onların acı sonunu ve anılmaya değer görülen duruşlarını, dünyanın geçiciliği düşüncesiyle bir araya getirir.