Aşk

Şiir, aşkı insanı derinden etkileyen, değerli ve güçlü bir duygu olarak tanıtır. İlk dizedeki “İşitin ey yarenler” seslenişi, şairin düşüncesini dinleyenlerle paylaşmak istediğini gösterir. Aşkın “sultanları kul” etmesi, en güçlü ya da yüksek konumdaki kişiyi bile değiştirebilecek kudrette olduğunu anlatan bir karşıtlıktır. Burada aşk, kişiyi alışılmış konumundan uzaklaştıran bir güç olarak belirir.

Aşkın etkisi sonraki dizelerde çarpıcı imgelerle genişletilir: Akıllıları şaşırtıp “deryalara düşürür”, kayaları konuşturur. Denizlere düşme imgesi, insanın kendini çok büyük ve derin bir duygu akışında bulmasını düşündürür; kayaların konuşması ise aşkın imkânsız gibi görünen şeyleri bile mümkün kılacak gücünü vurgular. Bu ifadeler gerçek olaylar olarak değil, aşkın insan üzerindeki etkisini anlatan şiirsel imgeler olarak okunabilir. Şair böylece aşkı hem aklı sarsan hem de dönüştüren bir kuvvet şeklinde sunar.

Son iki dizede şiirin düşüncesi öğüt ve aşk ilişkisi üzerinden belirginleşir. Şair, “Aşksızlara verme öğüt” diyerek, aşkı tatmamış kişiye öğüt vermenin sonuçsuz kalacağını söyler. “Aşksız adem hayvan olur” sözü, aşkı insan olmanın önemli bir yönü sayan sert bir benzetmedir; ardından gelen ifade de böyle bir kişinin öğütten yararlanamayacağını belirtir. Genel olarak şiir, aşkı insanı değiştiren, şaşırtan ve anlamaya yönelten temel bir güç olarak yüceltir; bunu kısa, güçlü karşıtlıklar ve abartılı imgelerle dile getirir.