Bir Kez Yüzün Gören Senün Ömrünce Hiç Unutmaya

Şiir, sevgiliye duyulan derin ve vazgeçilmez bağlılığı anlatır. İlk dizelerde, sevgilinin yüzünü bir kez gören kişinin onu “ömrünce”, yani ömrü boyunca unutamayacağı söylenir. Sevgili, seven kişinin düşüncelerini ve sözlerini bütünüyle kaplar; başka şeylere yönelme isteği kalmaz. Böylece ana duygu, süreklilik taşıyan güçlü bir sevgi olarak belirir.

Şiirde tesbih, secde ve İsrafil’in sûru gibi dinî çağrışımlı unsurlar yer alır. Bunlar, sevgiliye bağlılığı ibadet ve ahiret düşüncesiyle yan yana getirir. Zâhidin secdeyi bırakması ve sûrun sesinden başka hiçbir sesi işitmemek istemesi, sevgilinin dikkat ve gönül üzerindeki üstünlüğünü vurgulayan şiirsel anlatımlardır. Bu imgeler, sevgilinin kimliğini kesin biçimde açıklamadan, ona yönelen sevginin kutsal bir boyut kazandığını düşündürür.

Şeker, ayın on dördü, gül ve reyhan imgeleri sevgilinin güzelliğini, çekiciliğini ve kokusunu öne çıkarır. Şair, sevgilinin yüzünü ay ışığıyla; sevgilinin kokusunu ise bir bostanla karşılaştırır. Sözlükte “bostan” sebze bahçesi demektir. İki cihanın bahçelerle dolu olması bile sevgilinin kokusuna denk bir güzellik sunamaz. Buradaki karşılaştırmalar, sevgilinin benzerlerinden üstün tutulmasını sağlar.

Son bölümlerde dünya ve ahiret nimetleri anılır; fakat âşık, sevgiliden başka bir ödülü kabul etmeyeceğini söyler. Sözlükte “âşık”, bir kimseye ya da şeye aşırı sevgi ve bağlılık duyan kişidir. Son dizedeki “her dem yeni dirlik” sözü, bu sevginin kişiye sürekli tazelenen bir canlılık verdiğini anlatır. Şiir, böylece sevgiyi bütün nimetlerden üstün, ömrü boyunca süren bir bağlılık olarak tamamlar.