Dem-be-dem seyl-âb-veş eşk-i revânum çağlar

Şiirde konuşan kişi, sevgiliden ayrı kalmanın verdiği derin acıyı dile getirir. “Dem-be-dem” (her an) akan gözyaşlarını taşkın bir ırmağa benzetir; ırmakların taşlara çarpa çarpa ağlaması, doğanın da onun hüznünü paylaştığını düşündürür. Dağların başındaki bulut ve yağmur da gerçek bir hava olayından çok, saçlarını çözüp ağlayan dağlar imgesiyle anlatılır.

Şair, sevgiliye seslenerek göğsünü onun oklarına hedef gösterir; ardından ayrılık yüzünden canının bedenin cezaevi olan “mahbes”ten çıkacak hâle geldiğini söyler. Yine de sevgiliye kavuşma umudu, canını tutan bir zincir gibidir. Son dizelerde dağlarda yükselen feryat, dağların da göğsünü dövercesine bu acıya katılmasıyla büyür. Şiirin ana duygusu ayrılık ve kavuşma özlemidir; doğa imgeleri, âşığın kederini görünür kılar.