Gazel (âhımız redifli)

Bu gazelde konuşan kişi, aşk acısını karanlık ve talihsizlik imgeleriyle anlatır. “Zulmet” karanlık, “baht” ise yazgı demektir; şair, iç çekişinin dumanının dünyayı kararttığını, yazgısının da dileğine ulaşmasına engel olduğunu söyler. Sevgilinin gelişine canını adamaya hazırdır ve aşk yolunda böyle davranmayı doğal görür.

Şair, dünyanın ve insanın sahip olduğu değerlerin kalıcı olmadığını sorgular; itibarın su üzerindeki bir iz gibi silinebileceğini düşündürür. Sevgilinin siyah saçları yüzünü örterken ay imgesi, sevgilinin görünmeyen güzelliğini öne çıkarır. Kavuşma uğruna varlığını, yani bir “meta” gibi gördüğü malını harcasa bile bunun mutluluk sağlayıp sağlamayacağından kuşku duyar. Son beyitte Vâsıf, kusurunu ve günahını sorar; sitemkâr sevgilinin onu bağışlamayacağından yakınır.