Gel Beni Ağlatma Şahım

Şiirde konuşan kişi, sevdiğine yalvararak kendisini ağlatmamasını ister; karşılığında ona kulluk edeceğini, yani bütünüyle bağlanacağını tekrarlar. “Ceylân bakışlım” sevgiliyi zarif ve etkileyici gösteren bir sesleniştir. Bülbül ve gonca imgesiyle konuşan, sevgilinin dalına gelip öten bir âşık gibi düşünülür; bu benzetme sevgiye yakın olma ve sesini duyurma arzusunu öne çıkarır.

Zülüf ve ay imgesi, sevgilinin saçını ve güzelliğini şiirsel biçimde görünür kılar. “Kesip de yabana atma” sözü, âşığın terk edilme korkusunu anlatır. Son bölümde konuşan, ezelden beri sevdiğini söyleyip derdine “çare”, yani bir çözüm yolu ister. Şiirin ana duygusu yoğun sevgi, bağlılık ve ayrılık kaygısıdır. Verilen sözlükte “şahım” ve “ucu” için yazılan karşılıklar, bu dizelerdeki kullanımla örtüşmediğinden onlara kesin anlam yüklemek doğru olmaz.