Haber eylen âşıklara

Şiirde konuşan kişi kendisini aşkı gönülden benimseyen biri olarak tanıtır. “Aşka gönül veren benem” sözü, aşkı yalnızca dile getirmediğini, onu yaşamının merkezine aldığını anlatır. Aşk denizine dalma imgesi de bu bağlılığın derinliğini ve yoğunluğunu vurgular; deniz, anlatıcının içine yöneldiği geniş bir aşk alanı gibi görünür.

Gökyüzündeki melekleri ve onların ayrı ayrı işlerde oluşunu gördüğünü söyleyen anlatıcı, ardından ilahi olanı anma düşüncesini öne çıkarır. “İncil” verilen sözlükte “müjde” anlamındadır; bu nedenle “İncil benem” sözü, müjdeyle ilgili bir özdeşlik kurar. “Kuran benem” ifadesiyle birlikte, anlatıcı kendisini kutsal sözlerin ve aşkın söyleyişinin içine yerleştiren şiirsel bir ses kurar.

“Gördüm diyen değil, gören / Bildim diyen değil, bilen” dizeleri, yalnızca görüp bildiğini söylemekle gerçek kavrayışa ulaşmanın aynı olmadığını düşündürür. “Bilen O’dur” sözü, bilginin kaynağını anlatıcının kendisinden üstün, ilahi bir varlıkta konumlandırır. “Esir” sözlükte “tutsak” demektir; “Aşka esir olan benem” dizesi de anlatıcının aşka bağlanıp onun etkisi altında oluşunu dile getirir. Sözlükte “gösteren” için verilen tanım dizedeki kullanımı açıklamaya yetmediğinden, bu kelimeye başka bir anlam yüklemiyorum.

Son bölümde anlatıcı kendisini Yunus adıyla anar ve aşkı kılavuz olarak gösterir. Böylece şiir, aşkın hem yön veren hem de kişiyi ilahi olana doğru götüren bir güç olduğu düşüncesiyle tamamlanır. Verilen sözlükte “değin” “sincap” olarak tanımlanmıştır; bu anlam, geçtiği dizedeki ilişkiyi açık kılmadığından son dizeyi kesin biçimde yorumlamak mümkün değildir.