Hikmet-134

Muhabbetni bostanıda hezar destan Bülbülleri sayrar anda efgan kılur Ma'rifetni meydanıda cevlan kılgan Keçe kündüz közyaşını umman kılur Ul bülbülni avazını eşitgenler Tekebbürni tağın kesib uşatganlar Bu dünyanı mezesini unutganlar Feryad urub yığlab közin giryan kılur Aşık kullar bu dünyanı közge ilmez Dünya ışkın zahid kullar tilge almaz Keçe kündüz mest ü hayran özge kelmez Didar tileb köksin teşib nâlân kılur Vaderiğa keçti ömrüm toymay kaldım Rahilesiz yolga kirib harıb kaldım Himmet kurın belge mehkem çalıb aldım Özi süygen aşıkların sersan kılur Eya aşık keçe kündüz tınmay yığla Küyüb pişib yürek bağrıng ezib dağla Ecel yetse merdânevar beling bağla Mundağ aşık barsa anda mihman kılur Şeyh Mansur özbaşını dârda kördi Pertev saldı Hak didârın anda kördi Bihûd bolub özin bilmey efgan kıldı Vaşuka deb özin bilmey cevlan kılur Şeyh Şibli aşık bolub bilmey ötti Şeyh Bayezid yetmiş yolı özin sattı Bu dünyanı izzetlerin taşlab attı Ötken işge nedamet deb efgan kılur Andağ erler suhbetini tabgan kişi Mest ü hayran bolub yürer yaz u kışı Seherlerde çarzarb urmak anı işi Zahir hande bâtınların pinhan kılur Mundağ bolmay Hak vaslığa yetib bolmaz Resva bolmay sırdın manâ alıb bolmaz Hû zikrini aytıb daim tildin koymaz Vehmi birle dillerini lerzan kılur Kul Hace Ahmed bu hikmetni kimge aytdıng Arifmen deb halayıkga okub yaydıng Te'sir kılmas alimlerge aytgan pendin Arif uldur ten mülkini veyran kılur