Şiir
Hikmet-97
On sekkiz ming âlemde hayrân bolğan âşıklar
Tapmay ma'şuk çerâğın sersân bolğan âşıklar
Her dem başı örgülüb közi halkka telmürüb
"Hu-Hu" teyü çürgülüp giryân bolğan âşıklar
Küyüp yanıp kül bolğan ışkıda bülbül bolğan
Kimni körse kul bolğan merdân bolğan âşıklar
Yol üstide hâk bolğan sîneleri çâk bolğan
Zıkrin aytıp pâk bolğan nâlân bolğan âşıklar
Himmet kurın bağlagan yürek bağrın dağlagan
Feryâd urup yığlagan giryân bolğan âşıklar
Gâhi yüzi sarğarıp gahi yolıda ğarib
Tesbihleri yâ Habib cevlân bolğan âşıklar
Ahmed sen hem âşık bol sıdkıng birle sâdık bol
Dergâhıge lâyık bol cânân bolğan âşıklar
Metindeki kelimelerin anlamları
- gâhi
- ara sıra
- hâk
- toprak.
- kül
- Yanan şeylerden artakalan toz madde.
- âşık
- Bir kimseye veya bir şeye karşı aşırı sevgi ve bağlılık duyan, vurgun, tutkun kimse.
- dem
- nefes, soluk
- her
- önüne geldiği ismin benzerlerini "teker teker hepsi, birer birer hepsi, birer birer tamamı" anlamıyla kapsayacak şekilde genelleştiren söz
Metin: Vikikaynak · Kamu malı (telif süresi dolmuş eser)