İlk Yara

İLK YARA Gülüyordu: Mavi göğe, bulutlara, göllere; Gülüyordu: Minareye, kiliseye, her yere; Gülüyordu: Akan suya, uçan kuşa, çiçeğe: Gülüyordu: Yangınlara, hançerlere, her şeye. Hekim geldi, ona dahi gül dudaklar açıldı; Tombul eller uzanarak: «Hıh, hıh!» diye atıldı; Çok geçmedi, ev içine yayıldı bir yaygara; Minimini bir pazıdan kan damlattı bir yara. Şimdi her kim kendisini kucaklamak isterse, En sevdiği oyuncağı göstererek: «Gel!» derse Artık öyle atılmıyor, elleriyle itiyor Sonra o gül dudağını kıvırarak ağlıyor; Ninesinin kucağında kendisini saklıyor Ve başını kaldırarak: «Anne, de de yap!» diyor.