İsmail Gasprinski'ye

İSMAİL GASPRİNSKİ'YE Merhumun kaynı mmuhteremAkçuraoğlu'ya Ey ulu Türk! Sen Kırım'ın kanlar ile yoğrulmuş. Vahşîlere esir olmuş, zalim tahtlar kurulmuş. Şerefleri unutulmuş bir toprağı üstünde... Onun seni kan ağlatan kara bahtı önünde Felâketli milletine: «Uyan!» diye haykırdın; Bu ilâhî feryadınla onu nura çağırdın. İstedin ki, medeniyet güneşi Zekâlara çeliğini akıtsın; Milliyetin diriltici ateşi Vicdanları aleviyle ısıtsın. Ta ki, fatih Cengiz’lerin evlâdı İslavlığın pençesinden kurtulsun; Onun mazlum, sefil olan hayatı Hür ve mesut bir talihle can bulsun. Sen bu aziz, büyük işe tek başına kalkıştın; Buna asil Zühre'n ile gece, gündüz çalıştın. Yıllar geçti... Türk azmine ne Sibir’in dehşeti. Ne de ömrün azgın yüzü bir zayıflık vermedi; Sen arzunu kervan geçmez bozkırlara götürdün. Bu uğurda katlandığın zahmetleri Türklüğün Ümit dolu ufuklan nurlanyle okşadı; Resullerin rüyaları sende dahi yaşadı. Sen kabrinde rahat uyu! Yakında Bu sonuncu felâket de bitecek; Yarın, senin hür bakışlı ırkın da Altın devri terennümler edecek. Zira, senin bıraktığın izlerde Kadın, erkek bir genç neslin yürüyor, İman ile aşk sunduğun her yerde İnkılâbın fikri hüküm sürüyor. Bizden senin pak ruhuna Fatiha’lar, rahmetler. Unutulmaz hatırana kalp dolusu hürmetler!...