Kristof Kolomb

KRİSTOF KOLOMB «Kızıl Elma»» şairine Sen o zaman, bu dünyanın yuvarlak olduğunu sezmiştin: Zekân ile garbı şarkta bulmaklık ümidine kanmıştın. Zengin Hind’e beslediğin bir aşkın ateşiyle yanmıştın Bu uğurda, b ir serseri ömrüyle ülke ülke gezmiştin Fakat bir gün sevinçlerle Palos’tan pupa yelken ayrıldın: Birkaç aylar enginlerde boğucu dalgalarla uğraştın; Bulutlardan haber sordun, kuşların kanadına sarıldın; Meltemlerle okşanılan çiçekli bir kumsala yanaştın. O alçakça nankörlükler, senin de vicdanım dişledi; Bu, dehanın nasibidir; acıya katlanmayan kaybeyler; Talih, ruhun feryadını susturan kahramana gülümser. Amerika!... Senin ırkın bu altın madeninde işledi; O, yoksulu zengin etti, cahile yeni bir şey öğretti; Bundan doğan yeni fikir, herkese yeni hukuk istetti.