Yavrumun Mezarında

YAVRUMUN MEZARINDA Bir sert rüzgâr esse idi, ovaların yüzünde. Sanırdım ki benim körpe fidanımı sökecek; Elmas yaşlar parlasaydı, o gök elâ gözünde. Sanırdım ki yanağının güllerini dökecek. Ömrün uzun yıllarını ona pek az bulurken Kanadından yaralanmış bir kuş gibi yıkıldı; Üzerine sıkı sıkı bastırdığım göğsümden Ayrılarak şu dar, soğuk kabr içine tıkıldı. Zalim ölüm, ummadığım bir saatta benim de Hayatımın sevincini, ümidini hep aldı; Birçok acı düşünceler... İşte bana bu kaldı!... Bir örülmüş mezar gibi ıssız kalan evimde Benim dahi üzerimde onu örten şu mermer; Beni dahi kemirmede onu yiyen şu aç yer!...