“Asırlardan beri Türkiye'yi idare edenler çok şeyler düşünmüşlerdir; fakat yalnız bir şeyi düşünmemişlerdir: Türkiye'yi!.. Bu düşüncesizlik yüzünden Türk vatanının, Türk milletinin uğradığı zararları ancak bir tarzda telafi edebiliriz: O da artık Türkiye'de Türkiye'den başka bir şeyi düşünmemek. Ancak bu zihniyetle hareket ederek her türlü selamet ve saadet hedeflerine ulaşabiliriz. (30 Ağustos 1924)”

Atatürk bu sözünde, Osmanlı dönemindeki yöneticilerin çeşitli ideolojilere, hanedan çıkarlarına veya farklı milletlerin taleplerine odaklandığını, ancak Türkiye'nin kendi çıkarlarını merkeze alan bir yönetim anlayışı geliştiremediğini savunur. "Türkiye'yi düşünmemek", uzun dönemli devlet politikalarında Anadolu topraklarının ve Türk milletinin güvenlik, kalkınma ve bağımsızlık ihtiyaçlarının ihmal edilmesine gönderme yapar.

Bu eleştirinin yanında, söz bir dönüm noktası önerir: Artık devlet politikalarının merkezine yalnızca Türkiye'yi koyma zorunluluğu. Bu, "kendi ayaklarının üzerinde duran, kendi çıkarlarını önceleyen bir devlet" anlayışını yansıtır. Atatürk, bağımsızlık ve uluslaşma sürecinde bu zihniyet dönüşümünü hayati görür; "selamet ve saadet" yani güvenlik ve refah, ancak bu bilinçle mümkündür.

Bugün okura, bir ülkenin karar alıcılarının öncelikle halkın ortak yararını ve ülkenin bütünlüğünü düşünmesi gerektiğini, aksi hâlde uzun vadede toplumsal ve ekonomik kayıplar yaşanacağını anlatır. Söz, ulusal çıkar odaklı yönetimin önemine dair güçlü bir uyarıdır.