“Köylü, hepimizin velinimetidir. Bu necip unsurun refahını düşüneceğiz.”

Atatürk bu sözünde köylüyü milletin ve devletin varlığını sürdürmesini sağlayan en temel unsur olarak görüyor. “Velinimet” kelimesiyle, köylünün yalnızca ekonomik bir aktör değil, aynı zamanda toplumun bütün kesimlerine emeği ve üretimiyle hayat veren bir kaynak olduğunu anlatıyor. Bu ifade, nüfusun büyük çoğunluğunun kırsalda yaşadığı ve tarımın temel geçim kaynağı olduğu bir dönemde, köylünün millî ekonominin taşıyıcısı olduğuna işaret eder.

“Necip unsur” tamlaması ise köylünün yalnızca maddi üretimdeki rolünü değil, ahlaki ve manevi değerini de yüceltir. Atatürk, köylünün alın teriyle çalışan, sadeliği ve vatanına bağlılığıyla toplumun özünü oluşturan bir sınıf olduğunu düşünür. Bu yaklaşım, Cumhuriyet'in kuruluş yıllarındaki halkçılık ilkesiyle de uyumludur; zira halkçılık, toplumun hiçbir kesimini diğerinden ayrıcalıklı görmeden bütün unsurların kalkınmasını hedefler.

Söz, bugün de köylülerin ve tarım kesiminin refahının gözetilmesinin toplumsal denge ve gıda güvenliği açısından önemini hatırlatıyor. Kırsal üreticinin emeğinin görünür kılınması, desteklenmesi ve yaşam koşullarının iyileştirilmesi gerektiği vurgusunu taşır. Böylece Atatürk, bir milletin kalkınmasının üreten kesimlerin refahıyla doğrudan bağlantılı olduğunu dile getirir.