“Çölde bir pınar fışkırıyor, / Geniş boşlukta hâlâ bir ağaç var, / Ve yalnızlıkta öten bir kuş, / Ruhuma senden söz ediyor.”

Byron bu kıtada, en kurak ve ıssız yerlerde bile yaşamın sürdüğünü gösteren üç imge kullanır: çölde bir pınar, boş arazide bir ağaç ve yalnızlıkta öten bir kuş. Bu imgeler, dış koşullar ne kadar zorlu olursa olsun yaşamın ve güzelliğin kendini var edebildiğini anlatır. Şair için asıl önemli olan, bu doğa unsurlarının ona sevdiği kişiyi hatırlatmasıdır. Pınar, ağaç ve kuş; sessizlik ve yalnızlık içinde bile sevginin zihinde nasıl canlı kaldığının simgelerine dönüşür.

Kıta, özellikle ayrılık ve özlem duygusuyla iç içedir. Byron, Augusta'ya yazdığı bu dizelerde, fiziksel uzaklığın duygusal bağı koparamadığını; doğanın en basit görüntülerinin bile sevilen kişiyi hatırlatabildiğini dile getirir. Doğa burada yalnızca bir dekor değil, sevginin yankılandığı bir aynadır.

Bugün okur için bu dizeler, sevginin ve özlemin mekândan bağımsız var olabildiğini, hatta en ıssız ortamlarda bile insanın içindeki bağın dış dünyaya anlam katabildiğini söyler.

Bu kıta, Byron'ın üvey kızkardeşi Augusta Leigh'e yazdığı 'Stanzas to Augusta' (1816) şiirinden alınmıştır. 1816, Byron'ın İngiltere'den ayrıldığı ve bir daha geri dönmediği yıldır; evliliğinin bozulması ve toplumsal baskılar nedeniyle gönüllü bir sürgüne çıkmıştır. Augusta, bu zor dönemde Byron'ın en güvendiği kişilerden biri olmuştur. Şiir, şairin uzakta olduğu bir dönemde ona duyduğu bağlılığı ve özlemi dile getirir.