“Kuyudaki son damla bile olsaydı, Kenarda can çekişirken, Bayılan ruhum düşmeden önce, İçeceğim kişi sen olurdun.”

Byron bu dizelerde dostluk ve sadakati, ölümün eşiğinde yapılan sembolik bir kadeh kaldırma imgesiyle anlatır. Anlatıcı, kuyunun kenarında can çekiştiğini, ruhunun bedeni terk etmek üzere olduğunu hayal eder. Böylesine son bir anda bile içeceği kişi, hitap ettiği dostudur. 'Kuyudaki son damla' imgesi, hem yaşamın sonuna gelinmiş olmasını hem de o son anda bile hatırlanan kişinin değerini vurgular.

Şiirin bütünü, Byron'ın yakın dostu Thomas Moore'a duyduğu sevgiyi ve dostluğun kalıcılığına olan inancını yansıtır. Kadeh kaldırma, yalnızca bir içki ritüeli değil; sevgiyi, minneti ve vedayı bir arada ifade eden bir jesttir. Anlatıcı, hayatın son anında bile dostuna olan bağlılığını sürdürür.

Sözün bugünkü okura söylediği şey, hakiki dostluğun en zor anlarda dahi kopmayan bir bağ olduğudur. İnsanın aklına düştüğü son anlarda bile getirdiği kişi, hayatında en derin izi bırakan kişidir. Byron, dostluk temasını dramatik ve abartılı bir imgeyle, romantik edebiyatın duygu yoğunluğunu taşıyan bir dille işler.

Bu dizeler Lord Byron'ın yakın dostu şair Thomas Moore'a yazdığı bir şiirde yer alır. Bartlett's Familiar Quotations'ın 1919 tarihli baskısında aktarılmıştır.