“Mont Blanc dağların Hükümdarıdır; Onu taçlandırdılar çok önce, Kayalardan bir taht üstünde, bulutlardan bir kaftan içinde, Kardan bir taçla.”

Byron bu sözde Mont Blanc'ı görkemli bir hükümdar olarak kişileştirir. Dağın zirvesindeki kar, bir tacı; etrafını saran bulutlar kraliyet kaftanını; üzerinde yükseldiği kayalıklar ise tahtını temsil eder. Bu imge, doğanın ihtişamını insan yapımı krallıkların diliyle anlatır; böylece doğa, insanın siyasi güç hiyerarşilerini aşan, çok daha eski ve kalıcı bir egemenlik kazanır.

Söz aynı zamanda Byron'ın Alp dağlarına duyduğu hayranlığın bir yansımasıdır. 1816 yazında İsviçre'de bulunan şair, Mont Blanc'ı yakından gözlemlemiş ve bu gözlemlerini eserlerine taşımıştır. Dağ burada yalnızca coğrafi bir yükselti değil; zamanın, doğanın ve mekânın insan hayatı karşısındaki ezici büyüklüğünün simgesidir. Bugünün okuruna da doğanın kudreti karşısındaki hayranlık ve tevazu duygusunu hatırlatır.

Bu dizeler Manfred'in birinci perdesinde, başkahramanın Alpler'in yükseklerinde yürürken doğaya seslendiği uzun monologun içinde yer alır. Byron, 1816 yazında İsviçre'ye yaptığı yolculuk sırasında Jungfrau ve Mont Blanc çevresinde bulunmuştur; eserdeki doğa betimlemeleri bu gözlemlerden izler taşır.