“Nargilede ilahi, kehribar ağızlıklı olduğunda şanlı, yumuşak, zengin ve olgun; diğer büyüleyiciler gibi, tam süslenmişken daha da göz kamaştırıcı bir okşayışın peşinde; yine de gerçek aşıkların, çıplak güzelliklerini çok daha fazla hayranlıkla sever—bana bir puro verin!”

Byron bu dizelerde tütünün farklı biçimlerini birer sevgili ya da büyüleyici kadın gibi kişileştirir. Nargilede 'ilahi', kehribar ağızlıklarla süslenmiş pipoda 'şanlı' olan tütün, tıpkı süslü giyinmiş bir güzel gibi çekicidir. Ancak şair, asıl güzelliğin doğal ve süssüz hâlde, yani çıplakken ortaya çıktığını savunur. 'Çıplak güzellikler' ifadesi, süsleme ve ağızlık gibi katkılar olmaksızın, doğrudan sarılmış saf puroyu ima eder. Buradaki erotik imge, Byron'ın şiirlerinde sıkça görülen şehvetli dilin bir uzantısıdır; ancak asıl mesaj, sadelik ve doğallığın yapay zarafetten daha üstün olduğudur. Şairin 'bana bir puro verin!' nidası, tüm bu ihtişamlı seçenekler arasında kişisel bir tercihin ilanıdır: gösterişli olan değil, saf ve dolaysız olan. Mizahi tonu, sekiz satırlık bu övgüyü hem bir zevk bildirgesi hem de bir tercih manifestosu hâline getirir.

Bu dizeler Byron'ın 1823 tarihli 'The Island' adlı anlatı şiirinden alınmıştır. Şiir, Güney Denizi'nde geçen bir kaçış ve isyan hikâyesini anlatırken, denizci kültürünün gündelik zevklerine ve alışkanlıklarına dair ayrıntılara yer verir. Tütüne yazılan bu övgü, şiirin bu tür ara bölümlerinden biridir.