“Yüce tütün! Doğudan batıya, gemicinin emeğini ya da Türkmen'in dinlenmesini şenlendiren.”

Byron bu kısa övgüde tütünü neredeyse tanrısal bir mertebeye yükseltir. 'Yüce' sıfatı, alaycı bir ihtişamla tütünün evrenselliğini vurgular: Coğrafya tanımaksızın, doğudan batıya her kültürde ve her yaşam tarzında kendine yer bulmuştur. Şairin seçtiği iki örnek özellikle zıtlık üzerine kuruludur: 'gemicinin emeği' çalışma, yorgunluk ve batılı, hareketli hayatı; 'Türkmen'in dinlenmesi' ise sükunet, keyif ve doğulu, dingin hayatı temsil eder. Tütün her ikisini de 'şenlendirir', yani insanlık hâllerinin uçları arasında ortak bir zevk ve teselli kaynağıdır. Byron'ın bu dizeleri, tütünü yalnızca bir alışkanlık olarak değil, sınırları ve sınıfları aşan, emek ile hazzı birleştiren evrensel bir ritüel olarak kutlar. Romantik şiirin gündelik nesnelere duyduğu ilgiyi ve egzotik olana duyduğu hayranlığı da yansıtır.

Bu dizeler Byron'ın 1823 tarihli 'The Island' adlı anlatı şiirindendir. Şiir, Güney Denizi'ndeki bir adada geçen bir isyan ve kaçış öyküsünü anlatır. Tütüne yapılan bu övgü, şiirin içinde denizci yaşamının zorluklarına ve çeşitli kültürlerin gündelik zevklerine dair yapılan bir ara bölümde yer alır.