“Bütün yanılgıların en budalacası, genç ve yetenekli kafaların, başkalarınca zaten kabul edilmiş olan doğruyu tanıdıklarında özgünlüklerini yitireceklerine inanmalarıdır.”

Goethe bu sözünde, genç ve yetenekli insanların sıkça düştüğü bir tuzaktan söz eder: özgün olma arzusu uğruna, başkalarının daha önce keşfetmiş ve kabul etmiş olduğu doğruları reddetme eğilimi. Ona göre bu tutum, özgünlüğü korumanın değil, tam tersine düşünsel gelişimi baltalamanın bir yoludur. Çünkü hakikat, kimin tarafından kabul edildiğine bakılmaksızın değerlidir ve onu tanımak kişinin kendi düşünsel zenginliğini eksiltmez; aksine üzerine inşa edilecek sağlam bir zemin sunar.

Bu yaklaşım, Goethe'nin gençlik yıllarındaki "Sturm und Drang" coşkusunu zamanla daha olgun bir klasisizme dönüştüren düşünsel serüveniyle de ilişkilidir. Gençlikte bireysel dehayı ve kural tanımazlığı yücelten Goethe, olgunluk döneminde geleneğin, birikimin ve ortak aklın değerini teslim etmeye başlamıştır. Bu söz, tam da bu olgunlaşmanın bir yansıması olarak okunabilir.

Bugünün okuru için bu fikir, özellikle "her şeyi yeniden icat etme" baskısının yoğun olduğu çağımızda anlamlıdır. Özgünlük ile bilgi birikimini karşıt görmek yerine, var olan doğruları içselleştirmenin özgün düşüncenin ön koşulu olduğunu hatırlatır.

Goethe'nin yaşamının son yıllarında kaleme aldığı ve ölümünden sonra 1833'te yayımlanan "Maximen und Reflexionen" (Özdeyişler ve Düşünceler) adlı derlemesinden alınmıştır. Eser, Goethe'nin çeşitli dönemlerde yazdığı aforizma ve düşünce notlarını bir araya getirir.