“İnsan yetiştirenin görevi hatalardan korumak değildir; asıl olan, yanılan kişiye yol göstermek, hatta onun hatasını dolu kadehlerden son damlasına kadar içmesine izin vermektir; işte öğretmenin bilgeliği budur. Hatasını yalnızca tadan kişi onu uzun süre saklar, ona ender bir mutlulukmuş gibi sevinir; ama hatasını tümüyle tüketen onu tanımak zorundadır.”

Goethe burada eğitimin koruyucu değil, deneyimleyerek öğrenmeye dayalı olması gerektiğini savunur. Öğretmenin rolü, öğrencinin hata yapmasını engellemek değil, hatalarıyla yüzleşme sürecinde ona eşlik etmektir. Hatanın yalnızca yüzeysel olarak tadılması, kişiyi yanlış bir tatminle baş başa bırakır; oysa hata sonuna kadar yaşandığında gerçek bir kavrayış doğar. Bu bakış, Goethe'nin doğa, sanat ve insan gelişimi konusundaki genel yaklaşımıyla uyumludur: Bilgi, dışarıdan dayatılan kurallarla değil, bireyin kendi deneyimlerini tüketip aşmasıyla edinilir. Cümledeki 'dolu kadehler' imgesi, hatanın bastırılmadan tüm sonuçlarıyla yaşanmasını çarpıcı biçimde somutlaştırır.

Söz, Wilhelm Meister'in Çıraklık Yılları romanının yedinci kitabının dokuzuncu bölümünde geçer. Romanın bu ileri bölümlerinde Wilhelm, yalnızca tiyatro eğitimiyle değil, daha geniş anlamda bir insanın kendini ve dünyayı tanıma süreciyle ilgilenir. Bu düşünce, romanın genel teması olan 'çıraklık' kavramıyla doğrudan bağlantılıdır: İnsan, hatalarından ve deneyimlerinden geçerek olgunlaşır.