“Akıllıca olan her şey zaten düşünülmüştür. Yalnızca onu bir kez daha düşünmeye çalışmak gerekir.”

Goethe bu sözünde insan düşüncesinin sürekliliğine ve birikimine dikkat çeker. Yeni ve parlak gibi görünen fikirlerin çoğu, aslında önceki kuşakların zihninde bir biçimde belirmiş, tartışılmış ya da farklı sözcüklerle dile getirilmiştir. Bu yüzden Goethe, düşünsel çabanın asıl değerinin mutlak bir yenilik yaratmakta değil, insanlığın ortak mirası olan fikirleri yeniden ele almakta yattığını söyler. "Bir kez daha düşünmek" ifadesi, pasif bir tekrarı değil, her kuşağın kendi koşullarında o fikirleri yeniden kavramasını ve yaşamasını anlatır. Böylece bir düşünce, yalnızca kitaplarda kalmak yerine çağın diliyle ve deneyimiyle yeniden canlanır. Bu yaklaşım, Goethe'nin geleneğe saygı ile bireysel kavrayışı birleştiren olgunluk dönemi düşüncesini yansıtır. Söz aynı zamanda bir tür entelektüel alçakgönüllülük çağrısıdır: İnsan, kendi aklını mutlak bir başlangıç noktası sanmak yerine, kendinden önce düşünülmüş olanla ilişki kurmalıdır. Bugünün okuruna da bilgi kirliliği ve hız çağında fikirlerin kökenini hatırlamanın, yavaş ve derin düşünmenin değerini anımsatır.

Bu söz, Goethe'nin 1821'de tamamlanan "Wilhelm Meister'in Seyahat Yılları" adlı romanında geçer. Eser, Goethe'nin olgunluk döneminin bir ürünüdür ve bireyin kendini eğitmesi, toplum içinde yararlı bir işlev edinmesi gibi temaları işler. Romandaki bu tür özdeyiş benzeri ifadeler, anlatının akışı içinde bilgelik aktaran düşünsel duraklar olarak yer alır. Goethe bu dönemde pratik bilgiye, deneyime ve insanlığın birikimli ilerlemesine giderek daha fazla önem vermekteydi.